Halil Cibran’ın Ermiş adlı eserinde çalışmayı, “sevginin gözle görünür hâli” olarak tarif etmesinin üzerinden 103 yıl geçti. Bugünün çalışma hayatına bakınca insanın aklına şu soru geliyor: Yıllık hedeflerin, performans eğrilerinin, bitmeyen yeniden yapılanmaların ve zaman mefhumundan habersiz e-postaların arasında sevgi ne kadar görünür kalabilir? Neoliberal düzen, piyasayı ekonomik hayatın araçlarından biri olmaktan çıkarıp hayatın ölçüsüne dönüştürdüğünden beri insan, artık yalnızca çalışan değil; günün her saatinde değerini artırması, bağlantılarını çoğaltması, becerilerini güncellemesi ve duygularını yönetmesi gereken bir sermaye unsuru.
Giriş yap veya
ücretsiz üye ol, okumaya devam et
